Jeśli Kościół to nie firma i jego celem nie jest maksymalizacja zysków i minimalizacja strat w wymiarze finansowym, to warto by sobie zadać pytanie właśnie o cele i środki działania Kościoła.

Pierwszym i chyba wciąż najbardziej spornym celem o którym chcę pisać, jest misja. Mam tu na myśli misję zewnętrzną, adresowaną do osób potencjalnie zainteresowanych naszym wyznaniem. Temat wałkowany od lat na Synodach, wciąż jeszcze wzbudza konsternację u osób, które misję utożsamiają z tanim prozelityzmem i głoszeniem na ulicach oklepanych formułek typu "Jesus saves". Osoby, które ponoć z przemyślanych powodów boją się słowa "misja" twierdzą wręcz niekiedy, że nasz Kościół jest w swej istocie nie-misyjny. Misja ma ponoć urągać jego godności, szkodzić ekumenizmowi.

Wśród przeciwników misji znajdą się i ci, którzy najzwyczajniej w świecie boją się działać, choć samą misję traktują jako naturalne narzędzie funkcjonowania Kościoła, by nie powiedzieć: innych, bratnich Kościołów. W szczególności nie przewiduje się działań  misyjnych tam, gdzie istnieją silne ośrodki innych wyznań, by nie być posądzonym o "zabieranie chleba". Akceptuje się jedynie działania misyjne pod przykrywką - np. poprzez zapewnienie opieki śladowym w ilości współwyznawcom, ale to też w ostateczności.

O tej ostatniej, strachliwej postawie nie warto się specjalnie rozpisywać. Wystarczy wspomnieć dla kontrastu heroiczne dzieje tych, którzy od czasów wielkiej reformy Kościoła powszechnego w XVI wieku życiem płacili za swoje przekonania, a nie jak dziś - uszczerbkiem na wizerunku w ekumenicznych gremiach.

Bywamy rozmiłowani we własnej tradycji i dumni z przeszłych osiągnięć naszych współwyznawców. Czy dawnym męczennikom jesteśmy winni coś więcej, niż tylko wdzięczną pamięć?

Misja to nie duchowy gwałt na człowieku, który się znalazł w szponach kilku nawiedzonych, napadających go w chwili zwątpienia i słabości. Lekcja została odrobiona. Ludzkość wybiła się na autonomię sumienia, choć jeszcze wielu nie umie z niej korzystać, nad czym możemy jedynie ubolewać. Kościół reformowany jak żaden inny szanuje i wspiera tę autonomię sumienia. Wszak to właśnie w tym Kościele od początku tak silnie akcentowano osobistą relację człowieka do Boga, zapośredniczoną jedynie przez Jezusa, a nie jakiegoś Jego ziemskiego przedstawiciela, w osobie tzw. kapłana.

Misja pozwala Kościołowi na zaznaczenie swojej obecności w przestrzeni publicznej w sposób właściwy dla jego  naczelnego przedsięwzięcia - zwiastowania. Kościół głosi Ewangelię jawnie. Kościół powołany do głoszenia Świadectwa (a niekoniecznie do zakładania działalności gospodarczej), oznajmia je wszystkim tym, którzy chcą  słuchać, nikogo nie przymuszając. Ale ludzie muszą wiedzieć (a więc także widzieć, słyszeć, czytać, oglądać), że taki Kościół istnieje i funkcjonuje. Temu służy misja - forma komunikacji z drugim człowiekiem.

Misja to dzielenie się sobą, a nie trzymanie wszystkiego pod kluczem, dla samego siebie, jakby cała reszta na to nie zasługiwała. Misja nie przeczy ekumenizmowi, dla którego pierwszym warunkiem jest szacunek i miłość do samego siebie tak, by móc szanować i kochać drugiego.

Nasze budynki Kościelne są otwarte, ale to wcale nie oznacza, że ludzie powszechnie sądzą, że one są dla wszystkich otwarte. Dobrze poprowadzona misja rozwiązuje i ten problem.

Uczciwa misja to misja jawna. Na ilu z naszych stronach internetowych można cokolwiek na ten temat przeczytać? Na ilu znajdziemy informacje o spotkaniach dla osób z zewnątrz, zainteresowanych naszym Kościołem? Prędzej natkniemy się na informację, jacy to jesteśmy ekumeniczni. W imię ekumenicznej poprawności, której już chyba tylko my hołdujemy...

Zapraszamy do obejrzenia nabożeństwa rozpoczynającego tegoroczny Synod Kościoła Ewangelicko-Reformowanego, jaki odbył się w parafii żychlińskiej w dniach 17-18 kwietnia br.

"Nabożeństwo w Żychlinie", środa, 21 kwietnia 2010, godz. 12:15, TVP 2.

WIĘCEJ

ZAPRASZAM DO LEKTURY

Przekraczać samych siebie w służbie Innym - pozostając sobą.

Akceptacja siebie samego takiego, jakim się jest. Takiego, jakim siebie się widzi, odczytuje. Gotowość, odwaga, do wyrażenia siebie, stworzonego przez Boga na Jego obraz i podobieństwo. Człowieka ograniczonego i pełnego ukrytych możliwości, darów Ducha. Zdolnego do przełamywania marazmu, okazywania asertywności,  zawierania kompromisu jak i wyznaczania granic tego kompromisu, by pozostać sobą i nie krzywdzić innych. By nie zwodzić innych w celu osiągania korzyści, w imię jakiegoś "wyższego dobra", chyba że obie strony dopuszczają taką możliwość - możliwość wąsko pojętego pragmatyzmu i makiawelizmu. Pytanie retoryczne, czy będzie to jeszcze postawa chrześcijańska? Choć bardzo ludzka, wszak mało-wierna, ufająca raczej sobie i innym ludziom, niż Bogu.

Mówiąc metaforycznie, przemiana nie ma oznaczać "transsubstancjacji", materialnego przeistoczenia. Jezus nie przeobraża się na krzyżu w białego gołąbka, by ukoić ból stojących pod krzyżem.  Setnik z przypowieści o chorym słudze, którego miłował, nie obiecuje przejścia na "prawdziwą religię" i żydowską obyczajowość. Przemiana to raczej odważna współobecność suwerennych w swojej prawdzie - danej im przez Boga - ludzi.

Piłat. Jak gdyby miał świadomość, że jest tylko pionkiem w wielkiej grze. W tym jednym momencie, gdy podtrzymuje swoją decyzję dotyczącą napisu Skazańca - Żydowskiego króla. Słowa, które padają z jego ust brzmią "Com napisał, tom napisał" (zob. Jan, 19) .

Bywa, że czujemy się zmuszeni kontynuować coś, co jest ponad naszą głową, nawet jeżeli to się nam wcale nie podoba. Gdy robimy coś przeciw sobie czy przeciwko innym, na dobru których nam zależy. Czujemy, że nie potrafimy się zmienić, że nie jesteśmy w stanie przekroczyć własnych ograniczeń, narzuconych przez środowisko i społeczeństwo.

Piłat mógł czuć coś więcej niż tylko fizyczne zmęczenie całą sytuacją. Więcej, aniżeli brak konsekwencji  u autochtonów, żądających uwolnienia Barabasza - rzezimieszka i mordercy. To, z czym Piłat miał teraz do czynienia, stanowiło jakąś nieokreśloną, przemożną siłę, której nie potrafił racjonalnie ogarnąć. Był poza łaską rozumienia, w samym centrum wydarzeń, niezdolny do zajęcia zdystansowanej postawy, chociaż silił się na nią przez cały czas procesu. Sądził, że jego osoby ten konflikt nie dotyczy. Że to jest jakaś wewnętrzna sprawa żydowska, którą należy zostawić głównym zainteresowanym. Kiedy umywał ręce, osiągał spokój sumienia. Czuł, że opuszcza ów nielogiczny teren barbarzyńskiej rozgrywki. Z tej perspektywy jego wina wydaje się być ponad nim. On nie ma dostępu do akt własnej sprawy.

Życzę Wszystkim, by - żyjąc w czasie Łaski - umieli zdobywać się na dystans i przekraczać samych siebie w służbie Innym.